Van kratermeer naar Spitsbergen

Fit voelen

Eind juli was ik met mijn gezin op de Azoren. We bezochten 3 prachtige eilanden en genoten van de kratermeren, tropische tuinen, fascinerende vergezichten en helderblauwe zee.
Op Sao Miquel kwamen we langs een schitterend groen kratermeer. We besloten de auto langs de kant te zetten om van bovenaf het meer te bekijken en wat mooie plaatjes te schieten.
We ontdekten dat er een bospad naar beneden liep richting het groene water en enthousiast riep ik man en kinderen.
We begonnen aan de tocht naar beneden over een smal pad vol boomwortels en stenen. En na een minuut of 5 dacht ik ineens: Wacht! Als ik dat hele eind naar beneden loop moet ik ook weer omhoog! Ik realiseerde me dat mijn conditie slecht was en met 25 graden raak ik met mijn superblanke huid snel verhit. Ik deelde mijn twijfels met het gezin en we besloten niet verder te gaan en terug te lopen.


Een aantal dagen later waren we op Santa Maria en we ontdekten een schitterende vuurtoren. Een lange trap naar beneden leidde ons naar het witte gebouw, onderweg ons trakterend op mooie vergezichten van de helblauwe zee. En ik raakte in gevecht met mezelf. Weer dacht ik aan hoe de terugweg zou gaan, die zou lang zijn en warm. Zou mijn lijf dat wel aankunnen? Ik baalde dat mijn gebrek aan conditie en vooral het vertrouwen in mijn eigen kunnen me belemmerde om dat te doen waar ik blij van werd.
Ik besloot naar beneden te lopen en niet te klagen bij het naar boven lopen. Uiteindelijk bleek dat we niet het juiste pad hadden, dus we strandden halverwege. Omhoog lopend bedacht ik dat het klaar was. Ik wil me weer fit voelen! Ik wil onbekommerd dingen ontdekken zonder tegen gehouden te worden door gebrek aan conditie of zelfvertrouwen. Ik wil met mijn verder zo sportieve gezin mee kunnen doen. Lol hebben in bewegen, weer mijn lijf voelen, trots zijn op mezelf.
Vanuit Santa Maria appte ik erover met een vriendin die me heel goed kent. Ze hield me een spiegel voor, stelde de juiste vragen en ik wist wat me te doen stond.

Start to run

Ik besloot bij terugkomst in Nederland gelijk te beginnen met hardlopen.
In 2014 heb ik met Evy al eens opgebouwd naar 5 km hardlopen. Ik had mijn doel gehaald en de motivatie om verder te gaan was ver te zoeken. 
In de afgelopen 4 jaar heb ik niet veel gesport. Ik heb een blauwe maandag trimhockey gedaan, ging elk jaar met beperkte voorbereiding skiën en wandelde met vlagen veel met vriendinnen, deed een aantal maanden 2x per week een korte circuittraining, maar veel meer zat er niet in. 
Bewegen is niet echt mijn hobby en het sportgen is bij mij hooguit recessief aanwezig
Ik heb een hekel aan de sportschool en wil graag vrijheid in de momenten waarop ik sport. Dus ik besloot dat ik het hardlopen weer op wilde pakken. Dan kan ik lopen op de tijden waarop het mij ik uitkomt en kost het me zeker in het begin weinig tijd. 

Ik liet goede hardloopschoenen aanmeten bij Rob Druppers in Vleuten, kocht bij Decathlon wat hippe hardloopkleding, dowloadde de app van Evy, start to run op mijn telefoon en mijn avontuur kon beginnen. 
Ook besloot ik wat vaker ja te zeggen tegen sportieve activiteiten. Zo ging ik klimmen in het klimbos, suppen op de Loosdrechtse plassen en deed ik begin september mee met de Muddy Angels.
Inmiddels zit ik op les 21 van de 30 lessen waarin je opbouwt naar 5 km lopen.
20 oktober ga ik met een vriendin de 5 km hardlopen. 25 november loop ik de Safarirun en 8 december de 6 km bij de Villa Pardoesrun. Allemaal mooie redenen om het hardlopen vol te blijven houden.

Arctic Marathon Spitsbergen

En toen stuitte ik tijdens het Facebooken op een post over de Arctic Marathon in Spitsbergen.... 1 juni 2019 gaan 150 Nederlandse hardlopers, 10 km of de halve of hele marathon lopen op de Noordelijkste bewoonde plek ter wereld. Met temperaturen tussen de 0 en 10 graden, beveiligers met geweren langs de route om de lopers te beschermen tegen ijsberen en 24 uur per dag licht. En ik was verkocht! Dat wil ik! Dat is echt een perfect doel om het hardlopen uit te bouwen en vol te houden! 
Ik hou van kou, van sneeuw en van leegte. Mij maak je niet blij met 2 weken met 40 graden op een Grieks strand liggen. Ijsland was de mooiste vakantie die ik heb gehad en de documentaires die ik in het verleden over Spitsbergen heb gezien fascineerden me. 
Stuiterend vertelde ik het mijn man en appte wat hardlopende vriendinnen of ze mee wilden op dit avontuur. Helaas haakten ze allemaal af om verschillende redenen, waarbij het stevige prijskaartje dat eraan hangt toch wel de grootste reden was om het op het wensenlijstje voor later te zetten. Ook mijn man was niet gelijk enthousiast. Hij heeft niet veel met hardlopen en met zijn 2en zou het dubbel zo duur zijn. Dus ik besloot dat ik dan alleen zou gaan. Een beetje impulsief misschien, maar soms krijg je een kans waarbij je gelijk voelt dat je JA moet zeggen. Een kans waarvan je hoofd gaat tollen, je lijf een stoot adrenaline krijgt en je ineens bruist van de energie. Ik kon nergens anders meer aan denken, zocht informatie op over de marathon en Spitsbergen en appte met mensen die er dit jaar zijn geweest.  
Waarschijnlijk aangestoken door mijn enthousiasme kwam mijn man toch terug op zijn beslissing en realiseerde hij zich dat ook hij een unieke kans krijgt om naar deze bijzondere plek af te reizen en deel te nemen aan verschillende excursies. En zo kwam het dat ik maandag voor 2 personen een 4-daagse compleet verzorgde reis boekte via Arctic Marathon. 

Ik heb me opgegeven voor de 10 km, omdat een halve marathon op dit moment nog een brug te ver lijkt. Toch moet ik bekennen dat ik me aan het inlezen ben over hoe verstandig op te bouwen naar een halve marathon. Nu eerst de focus op het kunnen lopen van de 5 en 10 km en vooral op het weer fit voelen en het leren vertrouwen dat ik tot veel meer in staat ben dan dat ik mezelf altijd heb voorgehouden.