Waarom ik geen halve marathon ga lopen

Zo, de knoop is doorgehakt! Ik ga geen halve marathon lopen op Spitsbergen.

Toen ik in augustus besloot te gaan hardlopen kon ik nog geen 100 meter lopen. Ik begon met opbouwen naar de 5 km met Evy. Om mezelf te motiveren plande ik een paar leuke runs en toen kwam in oktober ineens de marathon van Spitsbergen voorbij. Wat een gaaf doel! Ik schreef me in voor de 10k. Dit zou me vast stimuleren om flink te gaan trainen en op te bouwen.
En al snel ging ik rekenen. Als ik me aan de trainingsschema's zou houden kon ik misschien ook nog wel opbouwen naar de halve marathon. DE HALVE MARATHON OP SPITSBERGEN, dat klinkt toch interessant? Veel interessanter dan 10k. Wie gaat er nou helemaal naar Spitsbergen voor 10 luttele km? Ik vertelde iedereen die het horen wilde dat ik aan het trainen was voor de halve marathon. De reactie waren zonder uitzondering positief en vol ontzag. Ik, de onsportiefheid zelve, degene die altijd haar snor drukt als er iets sportiefs gedaan werd, zou 21k hardlopen in de ruige omgeving in het Poolgebied. Het verhaal zou niet misstaan in een tijdschrift toch?

In december begon ik last te krijgen van mijn scheenbeen, diagnose: Shinsplints. Ik liet me behandelen bij Shinsplinstop en 19 januari liep ik mijn eerste 10k. Huilend kwam ik over de finish. Trots als een pauw! Tot een paar maanden ervoor had ik het nooit voor mogelijk gehouden. Ik geloofde nooit in mezelf en had totaal geen vertrouwen in mijn eigen lijf en in mijn eigen kunnen als het op fysieke prestaties aankwam. 27 januari liep ik nog een keer de 10k. Ik had het gevoel dat ik de wereld aan kon. De shinsplints leken verdwenen en ik had nog 5 maanden om op te bouwen naar de 21k.

En toen, 31 januari, kreeg ik griep. Waar ik me 4 dagen ervoor nog zo fit als een hoentje voelde, leek ik nu meer op een natte dweil. En de griep duurde lang. Ik heb 6 weken de longen uit mijn lijf gehoest en hardlopen was nauwelijks te doen. Ik probeerde af en toe een korte loop te doen, maar moest regelmatig al na een kwartier naar huis omdat het echt niet ging. Mijn conditie nam af en mijn zelfvertrouwen nog veel harder

Ondertussen voelde ik de druk toenemen. De hele week dacht ik aan dat ik echt meters moest gaan maken. Ik ging tellen, rekenen, plannen en voelde weinig ruimte voor andere dingen. Mijn studie zette ik op een laag pitje, want naast werken en een gezin, had ik al mijn tijd nodig voor mijn trainingen....die ik vaak uitstelde omdat ik er zo tegenop zag. Soms zat ik de hele dag in mijn hardloopkleding moed te verzamelen, om ze eind van de dag weer uit te trekken en klaar te leggen voor de volgende dag. Ik begon het plezier te verliezen.

Ik ben geen snelle loper, doe 80 minuten over 10k. Dat betekent dat kilometers uitbreiden veel tijd kost. Daarnaast merkte ik dat ik het lopen na 10k saai begin te vinden. De mentale strijd tijdens het lopen wordt dan steeds groter en ik denk aan alles wat ik nog moet en wil doen, maar waar ik nu geen tijd voor heb als ik langer ga lopen

Met mijn tempo zou ik over 21k zo'n 2u45 doen. En aangezien de marathon in Spitsbergen 5 km lang omhoog gaat komt daar nog wel wat tijd bij. Ik had gerekend op 3 uur lopen. 3 uur lopen waar ik naartoe moet trainen. Waarbij ik elke week langer moet lopen. Ook in mijn geplande vakantie in Curaçao over een paar weken. Ik heb bewust een hotel met loopband geboekt, zodat ik niet in de warmte hoef te trainen.

Vorig weekend liep ik tijdens de Amersfoort City trail 11k interval en ik merkte hoe moeizaam dat nog ging en hoe mijn shinsplints weer begon op te spelen. Ik had nog 9 weken om van 10 naar 21k uit te breiden. Als ik dat zou willen halen zou ik vanaf nu echt vol aan de bak moeten. De twijfels begonnen toe te slaan en ik begon me af te vragen hoe haalbaar dat eigenlijk is.
Voor wie doe ik het eigenlijk? Wie wil ik wat bewijzen? Heb ik er wel plezier in zo? Wil IK dit wel echt?
Hoe gaaf zou het zijn als ik foto's op social media kan posten van mijn 21 km in het prachtige landschap van Spitsbergen? Eindelijk zou ik meetellen in de hardloopgroepen op Facebook, want je telt pas mee als je echt flinke afstanden kunt lopen toch?
Straks ben ik de enige van de groep Nederlanders die maar 10 km loopt. En dan zul je zien dat ik nog als laatste eindig ook. Mijn gedachten gingen alle kanten op.
Opgeven zou voelen als falen, naar mezelf, maar vooral naar de buitenwereld.

Gisteren liep ik met een vriendin de 10 km tijdens de rokjesdagloop. Tijdens het lopen dacht ik aan waar ik 7 maanden geleden was en wat ik al had bereikt tot nu toe. Hoe trots ik was op mijn eerste 10k. En nu liep ik helemaal achteraan, maar genoot van de zon en de omgeving. Tijdens het lopen vertelde ik mijn vriendin over mijn twijfels. En terwijl ik het vertelde realiseerde ik me dat die hardloopgroepen geen realistisch beeld geven. Het lijkt of iedereen langer en sneller kan lopen, terwijl in mijn omgeving iedereen al zijn bewondering uit voor het feit dat ik überhaupt loop. Ik merkte hoe de druk om het te moeten halen ervoor zorgde dat het hardlopen voelde als een blok aan mijn been. En terwijl ik daar liep wist ik ineens: Ik ga het niet doen!
Ik wil uitkijken naar de bijzondere reis naar Spitsbergen. Ik wil genieten van elke stap die ik daar zet. Ik wil kleine stukjes over het strand van Curaçao lopen in plaats van uren op de loopband staan in een muffe kelder van het hotel. Ik wil weer zin hebben in mijn overzichtelijke loopjes in het park. Ik wil weer ruimte voelen voor mijn studie, voor uitslapen, voor lekker lezen in de zon
Ik wil trots zijn op wat ik in de afgelopen maanden heb bereikt! 

En toen ik zei dat het nog wel een beetje voelt als falen naar de buitenwereld zei mijn vriendin de heerlijke ontnuchterende woorden: Echt Han, het interesseert echt helemaal niemand welke afstand je loopt. En ik vrees dat ze gelijk heeft....

Man, wat een last viel er van mijn schouders! Lachend ben ik als een na laatste de finish over gegaan.

En nu ga ik genieten van alle leuke funruns die ik de komende tijd gepland heb staan, van korte loopjes op het strand en in het park en van een heleboel dingen die niks met hardlopen te maken hebben.

En heel erg uitkijken naar de bijzondere reis naar Spitsbergen, waar ik vooral heel erg ga genieten van de ervaring!!